Iratus

Το φως δεν πεθαίνει

Στίχοι: Iratus, Μουσική: Tom Dzik, Runtime: 3:30,

Στεναχωριέμαι που όταν σε ρωτάω τι κάνεις σηκώνεις του ώμους
που πλέον δε σε ενοχλούν τα πάνω με στόχους
που ανέχεσαι 3 φλώρους για 2 μύτους όλους όλους
που δουλειά δε βρίσκεις με 3 πτυχία και έχεις βγει στους δρόμους

Η χώρα αυτή τα παιδιά της δε τρώει
γιατί χωνεύει μόνο αυτούς που βρίσκονται στο κατάλληλο σόι
Και αρνείσαι για εικοστή φορά να πας στον ΟΑΕΔ
με τόσες σπουδές να παραλαλάς για σάπιες δουλειές

Και ο μπαμπάς σου σε ανεβοκατεβάζει τεμπέλη
ενώ η μαμά σου ξέρει πως δε θα πρεπε
έτσι να σε βλέπει
Απ’ το '76 βολεμένος σε μια θέση
εκείνος μέχρι την έκτη είχε αντέξει
Μεταξύ εμού και εσού
Αν δικαιοσύνη υπήρχε δε θα 'ήτανε γένος θηλυκού
τίποτα πιο ουδέτερο μα πριν χάσεις τον έλεγχο
μου 'παν κάτι και σκέψου το
το να μην έχεις κάτι να χάσεις σε κάνει ελεύθερο
Όσο σκοτάδι και να έχεις δει
το φως δεν πεθαίνει
το φως σε περιμένει

Κι αν τώρα δυσκολεύεσαι να δεις
Δεν μπορεί να υπάρξει κάθαρση αν πρώτα δε λερωθείς

Όσο σκότος και να μπει
Το φως δεν πεθαίνει
το φως σε περιμένει

Κι αν τώρα δυσκολεύεσαι να δεις
Δεν μπορεί να υπάρξει κάθαρση αν πρώτα δε λερωθείς
Με συνάντησες τη φάση που οι φίλοι μου με κράζανε
που δε μιλάω που σηκώνομαι και φεύγω
δίχως να τους πω που πάω
Που είδες τόση απογοήτευση στα μάτια μου μέσα
που αναρωτήθηκες τι γίνεται όταν σπάω

Με ρώτησες τι φάση, τι κάνω, που πάω, γιατί δε μιλάω,
γιατί τόση ξενέρα στο άδειο μου βλέμμα
ότι το πρώτο κουπλέ τ’ άκουσες κρυφά και ήταν για σένα
και πως δεν περίμενες αίσιο τέλος αυτού από μένα

Μα δε μίλησα και σκάλωσες
Το να τηρείς σιγή ιχθύος
δε σημαίνει πως απαραίτητα ψάρωσες
ειδικά τώρα που αγορές χρυσού
ανοίγουν παντού και όλοι
πούλησαν τη σιωπή
τους εν όψει κακού καιρού

Δύσκολες μέρες να έχεις άποψη
κι αν όχι εσύ ποιος να νιώσει
άλλος άγχος στην ιδέα ότι
και εμείς δεν είμαστε αλάνθαστοι
Εν τέλει ο πατέρας σου και οι φίλοι μου
να 'χουν δίκιο παίζει εγώ τρελός
και το τεμπέλης για σένα να στέκει

Ας είναι ότι είναι να έρθει ας έρθει
ούτως η άλλως το εφήμερο φεύγει το έργο
είναι αυτό που μένει
Ας θυμίσουμε στον κόσμο που συνήθισε να ζέχνει
Ο απώτερος σκοπός του ανθρώπου η τέχνη
όχι να έχει

Leave a comment

You are commenting as guest. Optional login below.