Iratus

Και τρέχεις...

Αποδράς. Τα καταφέρνεις. Ξέρεις από που. Υπάρχουν τόσες καταστάσεις που σε καταπιέζουν. Αυτές οι καταστάσεις, αυτά τα απαίσια μέρη, είναι ο λόγος που απαντάς "καλά" στο "τι κάνεις;" και δεν το εννοείς. Είναι ο λόγος που δυσκολεύεσαι το βράδυ να κοιμηθείς. Είναι ο λόγος που δυσκολεύεσαι να νιώσεις οτιδήποτε για τον οποιονδήποτε. Είναι ο λόγος που πίνεις. Είναι ο λόγος που γίνεσαι εριστικός, επιθετικός και είρωνας. Αποδρας. Έχεις μείνει όμως τόσο καιρό εκεί, που πλέον δε ξέρεις που νιώθεις ασφάλεια. Που είναι το σπίτι σου. Και τρέχεις. Και τρέχεις σα μαλακας. Χωρίς προορισμό. Απλά μακριά από το κακό που ζουσες τόσο καιρό. Τρέχεις. Απέδρασες όντως; Όχι. Γιατι το κλουβί σου δεν το φτιάξανε άλλοι για σένα. Εσύ το έφτιαξες. Και όσο θα τρέχεις χωρίς προορισμό αυτά τα κάγκελα που σε κράταγαν απλά θα εκτείνονται. Βγήκες απ’ το πρώτο κλουβί και μπήκες σε άλλο. Μεγαλύτερο. Ακόμα τρέχεις. Με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα ελευθερωθείς. Ότι όντως απέδρασες. Σου έχει γίνει εμμονή ιδέα. Δε σε νοιάζει τι θα κάνεις για να το πετύχεις. Πληγώνεις όποιον σε πλησιάζει. Και τρέχεις. Τρέχεις σα το μαλαάκα που έχεις γίνει.

Δεν ορκίζομαι υποταγή στη σημαία

Δεν ορκίζομαι υποταγή στη σημαία. Είμαι ανίκανος να ακολουθήσω διαταγές χωρίς αντιλογία. Σκέφτομαι. Οι νεοέλληνες με εκνευρίζουν. Για πολλούς αν δεν είσαι εθνικιστής, είσαι αυτόματα άπλυτος και κομμουνιστής. Οι πολιτικοί με απογοητεύουν. Οι στρατιωτικοί νομίζουν ότι παράγουν έργο. Οι μπάτσοι καταχράζονται την εξουσία που τους έχει δοθεί. Σέβομαι το χώμα που πατώ, σέβομαι και το χώμα που δεν πατώ. Η "πατρίδα" μου, οι "άνθρωποι" μου, οι "γείτονες" μου δεν ενώνονται κάτω από σημαίες. Δε τραβάνε γραμμές να ορίσουν σύνορα. Τους ενώνει ο σεβασμός και η κατανόηση. Τους ενώνουν τα λάθη μας. Οι αμαρτίες μας. Δεν είμαι τέλειος, ούτε χίπης. Αγαπώ βαθιά, μισώ βαθύτερα.

Πόσο γρήγορα ξεχνάτε;

Με στεναχωρεί πολύ το γεγονός το πόσο γρήγορα ξεχνάτε. Τουλάχιστον θα φροντίσω αυτή τη φορά να μη μου βγει σε νεύρα και αϋπνίες αλλά σε ουσιαστικές σκέψεις. Να μην επαναλάβω λάθη του παρελθόντος, όσο μπορώ βέβαια. Θα φροντίσω να περιορίσω τα ξεσπάσματα μου γιατί ξέρω ότι θα υπάρξουν, οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Ζω με δηλητήριο μέσα μου, ξέρω πως είναι, με τρώει, και δεν το κρύβω. Αλλά τώρα θα προσπαθήσω να μην το φτύνω στην πρώτη ευκαιρία. Είναι δύσκολες μέρες για όλους άρα η στοχοποίηση εύκολη. Μη ξεχνάτε. Ουσιαστικά μη ξεχνάτε. Θέλω πολύ να βρίσω αυτή τη στιγμή και θα με βοηθούσε κιόλας αλλά δε θα το κάνω. Ας είναι και η μοναδική φορά που θα κρατηθώ. Αγαπώ βαθιά και δε θα πάω στο άλλο άκρο σήμερα.