Iratus

Πολιτική

Δημοκρατία τώρα:

Πώς θα πείσουμε το 55% του ενεργού πολιτικού σώματος ότι χρειάζονται 151 μαλάκες για να αποφασίζουν για το 100% του πληθυσμού, κατά βάση λέγοντάς τους, οτι γεννήθηκαν στην πιο πλούσια γεωπολιτικά χώρα για να κάνουν τις πουτάνες.

Και ότι όσοι πιστεύουν ότι αυτό είναι λάθος να θέλουν να είναι όλοι ξανθοί και γαλανομάτες ενώ οι ίδιοι είναι σκουρόχρωμοι μανιάτες.

Το πως θα πουλήσεις την ανάγκη σου για επιβολή λέγεται πολιτική.

Επειδή εμένα δε με νοιάζει να αγοράσω λέγε με προβοκάτορα.

Αρκούμαι σε ένα σπίτι ένα πιάτο φαί και μερικούς ανασφαλείς σεξουαλικούς συντρόφους το μήνα.

Είμαι έκτρωση του συστήματος που έζησε και μεγάλωσε.

Και δεν είμαι μόνος.

Είμαστε και θα είμαστε λίγοι

Και καθίσαμε με τις ώρες να γράψουμε. Βράδια ολόκληρα για μισό κουπλε. Μεταμορφώσαμε άπειρες άσχημες εικόνες σε όμορφους στίχους. Ξαναθυμηθήκαμε σκηνικά που μας διέλυσαν ψυχικά και σωματικά για να μην είναι πλαστικό το περιεχόμενο μας. Και όλα αυτά γιατί? Για να σας βλέπουμε να μας λέτε πόσο μας νιώθετε και σε τρία λεπτά από εκείνη την ώρα να μοστράρετε γόβες και κάλους. Για να παίρνετε τον πιο όμορφο στίχο που γράψαμε και να τον "κολλάτε" σε μια βραδεία μηδενικού αυτοσεβασμού και πρόσχαρης ευχαρίστησης. Για να μας θαυμάζετε όχι για το έργο μας, αλλά για το πως είμαστε, πόσο βρίζουμε και πόσο μας ξέρουν όλοι. Μετά μας βαριέστε. Οι φίλοι σας πάνε στην Πάολα, πάτε και εσείς. Τι να πούνε τα rap lives μπροστά στα μπουζούκια? Εκεί "όλοι μυρίζουν υπέροχα". Κανείς δεν προβληματίζεται.

Δε με νοιάζει πόσο ραπ είσαι. Δε ξέρω τι σημαίνει να το ζεις στα στενά. Δε με νοιάζει ποιος είναι ο αγαπημένος σου ραππερ και ποιους στίχους του Nas και του Biggie ξέρεις απ’ έξω. Δε θέλω να μάθω ποιους δίσκους έχεις αυθεντικούς και σε πόσα live πήγες φέτος. Ποιον ραππερ θεωρείς κακό και ποιον καλό. Αν με ένοιαξε εμένα ποτέ κάτι είναι το να κατάλαβες ότι αξίζει να προσπαθείς να πετύχεις κάτι, να δουλέψεις και να πιστέψεις σε αυτό. Για μένα είναι το ραπ, για σένα το να είσαι ηθοποιός, πυρηνικός φυσικός, δάσκαλος η σχεδιαστής επίπλων. Όσοι έχουν πάθος είναι καλλιτέχνες. Όλοι οι υπόλοιποι θα μοστράρουν γόβες, κώλους, λεφτά και ψεύτικα χαμόγελα.

Είμαστε και θα είμαστε λίγοι.

Πόσους ανθρώπους ξέρεις πραγματικά ερωτευμένους;

Πόσους ανθρώπους ξέρεις πραγματικά ερωτευμένους; Πόσους ανθρώπους ξέρεις που αδημονούν να πάνε για δουλειά; Γιατί είναι χαρούμενοι με αυτή; Γιατί προσφέρουν; Πόσες γυναίκες ξέρεις που αγαπούν τον εαυτό τους; Πόσους άντρες ξέρεις που οι ανασφάλειες τους δεν τους κάνει επιθετικούς; Δε ξέρεις πολλούς. Πόσο καιρό έχεις να τα σκεφτείς όλα αυτά; Συνήθισες. Δε σε νοιάζει. Σε νοιάζει να έχεις λεφτά να χαλάς. Θες να καταναλώνεις για να καλύψεις το πόσο κενός σαν άνθρωπος έχεις γίνει. Θες να κάνεις sex συνέχεια και αδιάκριτα η να βρίσκεις ψεύτικη θαλπωρή και ασφάλεια σε σχέσεις με ανθρώπους που βαριέσαι. Και το συνήθισες. Γιατί σε νοιάζει τόσο πολύ τι θα πουν οι άλλοι για σένα; Γιατί δε ξέρεις πλέον ποιος είσαι. Δε ξέρεις που πας και γιατί. Δεν πιστεύεις σε τίποτα. Μήπως τώρα δεν είναι περίεργο το ότι δυσκολεύεσαι τόσο πολύ να βρεις το άλλο σου μισό;